Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Γιατί να μείνω στην Ελλάδα όταν...

Σήμερα, όπως κάθε μέρα τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι μπροστά σε μια κατάσταση ανευ προηγουμένου που με κάνει να αναρωτιέμαι όπως και πολλούς άλλους νέους ανθρώπους, τι κάνω εγώ εδώ;

Η κρίση μας έζωσε σαν φίδι και αυτά που βλέπαμε σαν μακρινά διλήμματα έρχονται σήμερα και μας χτυπούν επιτακτικά την πόρτα! Γιατί να μείνω στην Ελλάδα όταν μου καταστρέφει κάθε ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει και με στέλνει στο περιθώριο πριν καν ξεκινήσω τα πρώτα μου βήματα; Όταν όλα παραμένουν ανοργάνωτα και το ταλέντο μου πάει χαμένο, χωμένο ανάμεσα σε φακέλους μιας γραφειοκρατικοποιημένης γραμματείας που κλείνει στις 13.00 ακριβώς; Για ποιο λόγο να συνεχίσω να προσπαθώ όταν δεν μπορώ καλά καλά να προσεγγίσω το κέντρο της πόλης, τα μαγαζιά είναι κλειστά και οι επιχειρήσεις απολύουν κόσμο;

Τα παραπάνω είναι σκέψεις και κουβέντες που άλλοτε κάναμε μια φορά στο τόσο και τώρα είναι η πρώτη και τελευταία σκέψη της ημέρας! Πολλοί δίνουν την εύκολη λύση: Φύγε τώρα που μπορείς! Έξω υπάρχει αξιοκρατία, καλή ποιότητα ζωής και σίγουρα αν είσαι καλός θα προκόψεις. Όμως ξεχνούν αυτοί που μας στέλνουν τόσο εύκολα στον αγύριστο ότι όποιος φεύγει δύσκολα γυρίζει. Κι έτσι ξεκινά το ταξίδι χωρίς επιστροφή για χιλιάδες νέους ανθρώπους που δεν θα ξαναγυρίσουν παρά ίσως μετά από πάρα πολλά χρόνια, γέροι πια σε μια Ελλάδα που τρώει τις σάρκες της.

Δεν ξέρω που θα με βρει κι εμένα το τέλος του δρόμου! Αυτό που ξέρω είναι ότι η πόρτα της εξόδου δεν μπορεί να αποτελέσει η εύκολη λύση για κανένα μας. Κι αν ο πρωθυπουργός δεν νοιάζεται αφού το διαβατήριο του είναι αμερικανικό, εγώ νοιάζομαι για όλα αυτά που με κρατούν δεμένο με την πατρίδα! Τον καταγαλανο ουρανό, τα χαμογελαστά πρόσωπα των φίλων, η ζεστασιά ενός σπιτιού με μια οικογένεια να περιμένει, πράγματα που κανένα Βερολίνο και καμιά Αυστραλία δεν μπορεί να μας δώσει!

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Γιατί οι Έλληνες μπορούμε!

Το τελευταίο διάστημα με όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, παρουσιάζεται μια κατήφεια στα μάτια όλων μας για το μέλλον. Μια απόγνωση ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, περιμένοντας ακόμη χειρότερα, την ώρα που η Ελλάδα δέχεται σωρηδόν τις επιθέσεις των "αγορών".

Μια κουβέντα στα καφενεία, στο δρόμο, στη στάση του λεωφορείου, στις συντροφιές μας αρκεί για να καταλάβουμε ότι ο λαός μας περνάει στενάχωρα όλο αυτό το Γολγοθά, χωρίς να μπορεί να βρει μια αχτίδα ελπίδας.

Κι όμως, οι Έλληνες μπορούμε! Δεν είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο, έχουν υπάρξει και χειρότερες μέρες, χρόνια πολέμων και οικονομικών δυσκολιών που η Ελλάδα έμοιαζε χαμένη από χέρι. Οι Έλληνες όμως κατάφεραν να ανταπεξέλθουν, στηρίχτηκαν στα πόδια τους και επέζησαν βγαίνοντας απ' το τέλμα. Αφού τα κατάφεραν αυτοί γιατί όχι κι εμείς;

Αφήνοντας πίσω μας τις στρεβλές μας συνήθειες και νοοτροπίες, κοιτάζοντας στα μάτια τους επόμενους και με φιλοδοξία να ζήσουμε σε μια άλλη Ελλάδα, κυρίαρχη και δυνατή, έλαχε στη δική μας γενιά να ανασκουμπωθούμε και να βγάλουμε το φίδι απ' την τρύπα. Ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων και επιλογών, η ώρα της μεγάλης συμφιλίωσης έφτασε, με γνώμονα την εθνική αξιοπρέπεια! Γιατί αυτό χάσαμε, ζητώντας δανεικά στις εσχατιές της Ευρώπης.

Η υπομονή των Ελλήνων απέναντι στους πολιτικούς τους ταγούς έχει εξαντληθεί προ πολλού. Όσοι λοιπόν αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα καλούνται να δώσουν καθημερινές εξετάσεις για τα πεπραγμένα τους. Γιατί η Ιστορία θα γράψει στο τέλος για τον καθένα από μας. Και για κάποιους που έσυραν την πατρίδα μας στα σκαλοπάτια της ντροπής και της αισχύνης, η Ιστορία θα είναι αμείλικτη. Το ίδιο και η κρίση του λαού!

Οι Έλληνες μπορούμε, αρκεί να το πιστέψουμε. Αρκεί να βάλουμε την Εθνική φανέλα και κάνουμε την έκπληξη! Το χουμε ξανακάνει!